Website Security Test
Dit is Frank

Dit is Frank

Dit is Frank

Dit is Frank.

En Frank is ziek.

Hij heeft MS.

En ik mocht voor hem koken.

 

Frank Vertelt graag zijn verhaal. Ik geef hem graag dit podium. Omdat zijn visie op het leven en omgang met zijn ziekte me stil maakt. Omdat ik mateloos respect heb voor zijn ‘way of life’. Bij Frank is het glas al lang niet meer halfvol, of half leeg. Er zit nog maar een bodempje in zijn glas. Maar hij nipt eraan. Laat de vloeistof langs zijn verhemelte gaan en over alle kanten van zijn tong. Zodat hij het zure, zoute, zoete en bittere proeft van wat het leven hem nog te bieden heeft. Elk nipje weer.

Frank was sportief. Hij surfte, schaatste, tenniste, stond regelmatig op de ski’s en was een groot talent als voetballer.  Hij was net begonnen met golf toen op zijn 24e de diagnose MS werd gesteld. Hij handelde pragmatisch. Verkocht de spullen die hij niet meer nodig had, trouwde nog met zijn vriendin en maakte zich op voor een nieuwe manier van leven.

We zijn nu twintig jaar verder. Frank kan alleen zijn hoofd nog bewegen en zijn relatie is uit. Maar hij laat zich niet uit het veld slaan. Samen met een goede vriend heeft hij een machine ontwikkeld die hem met zijn hoofd alles kan laten doen. Het openen van de deur, internetten, mailen, appen. Hij speelt geen golf meer maar kijkt het. En dan ziet hij dingen die de commentator over het hoofd ziet. Hij kookt niet meer, maar heeft een groep vriendinnen om zich heen verzameld die beurtelings voor hem koken. Omdat de thuiszorg alleen maar een magnetron maaltijd voor hem mag opwarmen en Frank graag lekker en gezond eet. En als dank neemt hij ze eenmaal per jaar mee uit eten. Dat is Frank. Een inspiratiebron voor velen.

Hij parkeert zijn rolstoel in het zonnetje. Ik sta in de keuken en kan door de schuifpui heen zijn brede glimlach al zien. Hij heeft er onmiskenbaar zin in. Ik stop mijn voorbereidingen en loop naar hem toe. ‘Dit wordt een topdag’, zegt hij al voordat ik bij hem ben. Ik geef hem geen hand. Dat weet ik nog van de vorige keer dat ik hem ontmoette. Heeft geen zin. Doet het niet meer.

We lullen even over het schitterende weer en de mooie locatie die hij heeft uitgekozen om een diner voor zijn dames te laten maken. Terwijl we praten stuurt hij zijn stoel met zijn hoofd in de richting van de zon mee. Gaat iets hoger zitten. Om de laatste straaltjes van deze dag nog in zich op te nemen. Hij zuigt het op, alles wat het leven hem nog te bieden heeft. Ik ga naar binnen. Dit gaat een mooi diner worden.

Frank en kookvriendinnen

Frank en kookvriendinnen

En mooi wordt het. Frank geniet van het geklets van zijn kookvriendinnen. Ze eten en helpen Frank beurtelings daarbij. Ik heb diep bewondering voor die dames. Vrijwel geruisloos nemen ze het van elkaar over en ik kijk de hele avond naar een stoelendans die avonden lang geoefend lijkt. Frank drinkt, Frank eet, Frank praat. Zo af en toe vraag ik naar de stand van zaken. ‘Top!’.

Frank Visser

Frank en één van zijn kookvriendinnen

Aan het einde van het diner schuif ik nog even aan en raak verder met hem in gesprek. Hij vertelt over het bedrijfje dat hij pas is begonnen, waarmee hij kosteloos (tegen vergoeding van onkosten) langs scholen en bedrijven gaat om op een inspirerende wijze te vertellen over hoe je de focus legt op positieve zaken. Over hoe je kunt leren te genieten van dingen die je hebt gedaan, of mensen die je hebt gekend. Over hoe hij vindt dat mensen vaak de verkeerde insteek kiezen als ze klagen over dingen die ze niet meer kunnen. En hoe je dat volgens hem moet aanpakken.

MS schakelt Frank deel voor deel uit. Toch weet hij elk nog functionerend deel voor 100% te benutten. Kijkt wat hij er wel mee kan, in plaats van wat er niet meer mogelijk is. Vraag het hem 100 keer: hij vindt zichzelf niet zielig! En als je daar over nadenkt, dan moet er in elk mens wel een stuk relativerend vermogen zitten. Hij heeft gewoon gelijk. Hoe zielig ben ik eigenlijk als ik mezelf weer geslachtofferd voel wanneer de A10 net voor mijn auto dichtslibt of wanneer mijn computer vast loopt? Wat heb ik dan eigenlijk te klagen? Ieder mens zou een stukje Frank in zich moeten hebben. En daarom wil ik hem graag helpen om zijn bedrijf wat meer bekendheid te geven. Ik zou het op prijs stellen als u mijn verhaal, of zijn verhaal, willen delen. Geef Frank het podium dat hij verdient. Laat hem vertellen. Want dat kan hij als geen ander. Kijk op zijn website. En de volgende keer als de A10 vlak voor uw neus tot stilstand komt, denkt u aan Frank. En ik weet zeker dat er een kleine glimlach verschijnt. Al is het maar van binnen.

Kijk voor meer informatie op de website van Frank: www.frankvertelt.nl

 

 

 

 

Onze koks kookten onder andere voor: